meisjes van vijftig hebben positive power

Positive power: een hardloop project

Weet je het nog , mijn laatste blog? Over de enorme energie die ik kreeg van andere renners en hun verhalen? Het maakte niet uit hoe vaak wij first timers dezelfde vragen stelden, de ervaren hardlopers waren altijd bereid om antwoord te geven en onze zenuwen tot rust te brengen. Vragen over voeding, trainingen, blessures, de start in NYC. De weersverwachting tijdens de marathon. We communiceerden via Facebook, private message, e-mail en een keer zelfs per telefoon. Sommige hardloopverhalen raakten me diep. En lieten zien wat de positieve kracht van hardlopen werkelijk is. Zo was er de vrouw die vorige week haar vader heeft verloren. Continue reading

Meisjes van vijftig rennen de marathon

Klaar voor de marathon. Of niet?

Het is eindelijk zover: tijd om de koffer te pakken! Over precies een week lig ik in mijn hotelbed en probeer ik nog een paar zenuwachtige uurtjes slaap te pakken voor de bus van Marathons International voor de deur staat. Om 05h30. Ja, dat zie je goed: om half zes ’s ochtends staat de bus klaar om ons naar de start op Staten Island te brengen. Ik start om 11h00, voldoende tijd om de twijfel te laten toeslaan en me af te vragen wat mij in hemelsnaam bezielde toen ik inschreef.

Wat bezielde me in vredesnaam om te denken dat ik dit kan?

Had ik verder moeten rennen? Sneller? Vaker? Had ik meer krachttraining moeten doen? Meer stretchen? Had ik gisteravond niet beter wat anders kunnen eten? Moet ik nog een koffie nemen of loop ik dan de kans op uitdroging? Of diarree? Krijg ik buikpijn als ik nog een bagel neem? Continue reading

waarom rust zo belangrijk is voor je marathon training

Waarom rust zo belangrijk is voor je marathon training

De weg naar de New York marathon is zwaar. Zo positief als ik was in het begin, ik had er niet op gerekend dat mijn lichaam me in de steek zou laten tijdens de marathon training. En het ging zo lekker. Ik lag superstrak op schema. Het opbouwen van de kilometers ging lekker. Ik had er plezier in. Ik voelde me geweldig. Sterk. En toen ging ik eigenwijs doen. En deed wat ik zelf altijd iedereen afraad: ik luisterde niet naar mijn eigen lichaam. Nou ja, ik luisterde wel, natuurlijk hoorde ik de signalen wel. Maar ik negeerde ze met dezelfde vaart. Rust? Dat heb ik niet nodig. Stom, stom, stom. Het begon met een simpele ontsteking. Eentje die om een behandeling met antibiotica vroeg. Het hielp. Natuurlijk hielp het. Antibiotica helpt altijd snel. Maar het was een lange kuur. Die heel wat vroeg van mijn lichaam. Ik voelde me na een week al heel veel beter. Koorts was weg. De pijn ook. Ik voelde me goed. Dus ach, wat nou rust nemen om mijn lichaam te laten herstellen? Die 27 kilometer die doe ik wel even. Niks mee te maken dat ik een week lang geen kilometers had gemaakt. Gewoon sterk zijn! Niet zeiken. Dit kun je. Noooooouuu, daar dacht mijn lichaam echt anders over!

Continue reading

Rennen in de overgang? Op naar de NYC Marathon 2017

Over de NYC Marathon: het zijn slechts 60.060 passen

Schrik! Wat heb ik gedaan! Luister, we weten allemaal hoe het werkt toch? Als je 50 bent dan wil je nog wel eens last hebben van je hormonen. Je gaat ineens inzien dat het leven eindig is. Je krijgt de kriebels. Je krijgt het gevoel dat het nu of nooit is. Mannen lossen het simpel op: ze kopen een motor. Een auto waar ze al 30 jaar van dromen. Of ruilen hun vrouw in voor een jonger exemplaar. Maar vrouwen doen dat anders. De ene gaat een voetreis maken door de Amerika’s. Een ander begint een trektocht door een of andere woestijn. En ik?  Continue reading