Sons of Anarchy leert me los te gaan als Gemma

Soms heb je van die dagen, dan wil je alleen nog maar losgaan. Zoals Gemma deed in seizoen 1 van Sons of Anarchy. Ik bedoel, op sommige dagen lijkt het of echt álles tegenzit. Ik heb het niet over je een beetje verslapen en er vervolgens achter komen dat je band lek is. Het gaat verder. Net op het moment dat je onder de markies bij kantoor loopt, komt er een plens water afrollen. Recht in je nek. Terwijl je aan het bellen bent. Met je nieuwe mobieltje. En als dan de stagiaire op werk ook nog eens dezelfde jurk als jij aanhebt, alleen twee maten kleiner? En minder doorweekt natuurlijk. Tja…..dan voel ik me écht geen Bridget Jones, hoor! Nee, dit zijn de dagen dat mijn inner-Gemma wil ontsnappen.

En laten we eerlijk blijven, er zijn dagen dat het helemaal niet nodig is dat alles mis gaat. Je chagrijnt er toch wel op los. De zon kan schijnen, je man doet er alles aan om je te laten weten dat je de liefde van zijn leven bent, je hebt op het werk alles op orde. Maar je moppert er toch op los. Want die hormonen he.

Ik houd van Gemma. Zij is de moeder van alle motorrijders in Sons of anarchy en zij doet in de scene hierboven precies wat ik ook wel eens zou willen doen. Wat volgens mij iedereen in de menopauze wel eens zou willen doen. Maar waar ik gewoon de moed niet voor heb. Of zou ik ondanks de overgang toch nog iets aan zelfbeheersing bewaard hebben? Gemma accepteert zonder mankeren de gevolgen van haar meno-ontploffing en brengt met liefde een nachtje door in de gevangenis: “Ik heb gewoon even wat me-time nodig.” En tijd om af te koelen. Want ook Gemma heeft last van opvliegers:

Maar wat ik me nu afvraag: hoeveel vrouwen boven de 45 jaar zijn in feite ontoerekeningsvatbaar voor hun daden? Ik bedoel….. Als je last hebt van een soort post traumatische stress aandoening die gerelateerd is aan de hormonenoorlog die zich in je lichaam afspeelt. In hoeverre ben je dan aansprakelijk voor je daden en in hoeverre kun je de hormonen de schuld te geven? De Canadese Colleen Walsh kwam er in 2010 niet mee weg. Ze draaide door in een vliegtuig, tegen een medepassagier en helaas: de rechter ging niet mee in het verhaal van de deskundigen dat haar hormonen de schuldigen waren. Er is wat voor te zeggen natuurlijk. Anders zouden we allemaal een excuus hebben om door te slaan. En denken dat we ermee weg komen. Zonder een nachtje afkoelen in de cel. Ik bedoel, we zijn allemaal verzot op wat moeilijk te bemachtigen me-time. Maar de Gemma manier lijkt me toch niet de beste wijze om die te krijgen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *