Meisjes van vijftig en de 5 fases van menopauze

Alles kan in de overgang!

“Zeg het eens. Wat kan ik voor je doen?” Mijn huisarts kijkt me afwachtend aan. Opnieuw. Sinds ik de 50 gepasseerd ben, heb ik haar al vaker gezien dan in de 20 jaar daarvoor. Is het niet vanwege een bloeding die niet meer ophoudt, dan wel voor een ontsteking die hardnekkig de kop blijft opsteken, pijnlijke borsten of buikpijnen die zelfs met een overdosis Feminax niet minder worden. Dit keer is mijn reden voor bezoek de ongesteldheid die weg blijft. Stiekem ben ik blij: zou ik dan eindelijk verlost zijn van die maandelijkse ellende? Zo erg zou ik dat echt niet vinden!

Laten we er niet omheen draaien: álles kan in de overgang!

Alleen, mijn lichaam begrijpt het nog niet helemaal en is het duidelijk niet met de eierstokken eens. Continue reading

Meisjes van vijftig rennen marathon van New York

De NYC Marathon in een notedop

Holy shit. Ik heb het gedaan! Ik kan het nog steeds niet geloven. Ik heb daadwerkelijk mijn eerste marathon gelopen. In New York. En het was een zo overweldigende ervaring dat ik nog steeds moeite heb om de woorden te vinden die deze dag eer aan doen. Ik heb er 05 uur 40 over gedaan. Dat is 15 minuten langer dan ik had gedacht. Maar dat is natuurlijk niet het belangrijkste. Ik heb hem uitgelopen: 42.2 fucking kilometer.   Continue reading

meisjes van vijftig hebben positive power

Positive power: een hardloop project

Weet je het nog , mijn laatste blog? Over de enorme energie die ik kreeg van andere renners en hun verhalen? Het maakte niet uit hoe vaak wij first timers dezelfde vragen stelden, de ervaren hardlopers waren altijd bereid om antwoord te geven en onze zenuwen tot rust te brengen. Vragen over voeding, trainingen, blessures, de start in NYC. De weersverwachting tijdens de marathon. We communiceerden via Facebook, private message, e-mail en een keer zelfs per telefoon. Sommige hardloopverhalen raakten me diep. En lieten zien wat de positieve kracht van hardlopen werkelijk is. Zo was er de vrouw die vorige week haar vader heeft verloren. Continue reading

Meisjes van vijftig rennen de marathon

Klaar voor de marathon. Of niet?

Het is eindelijk zover: tijd om de koffer te pakken! Over precies een week lig ik in mijn hotelbed en probeer ik nog een paar zenuwachtige uurtjes slaap te pakken voor de bus van Marathons International voor de deur staat. Om 05h30. Ja, dat zie je goed: om half zes ’s ochtends staat de bus klaar om ons naar de start op Staten Island te brengen. Ik start om 11h00, voldoende tijd om de twijfel te laten toeslaan en me af te vragen wat mij in hemelsnaam bezielde toen ik inschreef.

Wat bezielde me in vredesnaam om te denken dat ik dit kan?

Had ik verder moeten rennen? Sneller? Vaker? Had ik meer krachttraining moeten doen? Meer stretchen? Had ik gisteravond niet beter wat anders kunnen eten? Moet ik nog een koffie nemen of loop ik dan de kans op uitdroging? Of diarree? Krijg ik buikpijn als ik nog een bagel neem? Continue reading

Het zebrapad

Ik trek de deur achter me dicht en kijk naar boven. Donkere wolken dreigen, maar als ik snel ben, ben ik op tijd binnen voor het losbarst. Ik doe mijn dopjes goed in mijn oren en zet mijn muziek aan. Terwijl ik in een langzame jog overga, zet ik mijn horloge in runningmode. Een rustige 6 kilometer, om de benen een beetje los te gooien na de heuveltraining gisteren. Ik woon aan een over het algemeen rustige straat, waar auto’s tijdens de spitsuren nog wel eens te hard willen rijden. Vandaar de vele zebrapaden. En de grote letters met schoolzone op de straat. Steeds vaker zie ik dat automobilisten weigeren te stoppen voor voetgangers op een zebrapad. Fietsers hebben er ook een handje van. Je kunt toch stoppen als je ziet dat iemand wil oversteken? Maakt niet uit hoeveel haast je hebt, of je baas zit te wachten of dat je niet kunt wachten om je vriendin in je armen kunt sluiten: je stopt voor een zebrapad! Continue reading

meisjes van vijftig half marathon disneyland paris

Sportrusten werkt: de halve marathon als training voor NYC marathon

Nog 500 meter. Nog 400 meter. Ik ben 2,5 uur onderweg en ik voel me echt fantastisch. “Allez! Courage!  You made it! ” Disneyland is werkelijk een prachtige plek om een halve marathon te lopen. Langs de hele route staan enthousiaste parkmedewerkers aan te moedigen, er staan Disney karakters waarmee je op de foto kan.

“Allez! Courage!  You made it! “

En zeg nou zelf: het is toch een plaatje zoals de zon opkomt en het Disney kasteel op laat lichten? De uitspraak in het zonnetje zetten wordt deze morgen wel heel mooi gevisualiseerd. Ik passeer Mickey en Minnie op 200 meter voor de finish, die heel toepasselijk in een trainingsoutfit zijn gehesen. Ik had me geen betere trainingsloop kunnen voorstellen. In een triomfantelijke beweging gooi ik mijn armen in de lucht bij de finishlijn.  Een halve marathon. En dit keer voel ik me nog fris bij de finish. Weet je wat dat betekent? Dit betekent dat ik vol vertrouwen kan beginnen aan de hele marathon. Ik heb nu, eindelijk, vertrouwen dat ik het kan. Vertrouwen dat mijn lichaam het aankan.  Continue reading

Is die hardlooprevolutie wel verstandig?

Kun je een marathon rennen, als je niet verder traint dan 14k

Een uitdagend berichtje onder een van mijn hardloopartikelen bracht mij een nieuw avontuur: “Neem eens een kijkje op Sportrusten.nl. Je wilt toch ook nog kunnen shoppen na de NYC marathon?”, zei Kitty Kilian**”Ik had toch even verplichte looprust (lees hier meer daarover), en als je dan niet kan sporten, dan doe je the best next thing: je gaat lezen over sporten. En zo kwam ik uit bij De Hardlooprevolutie. Een boek over hoe je een marathon loopt terwijl je in je trainingsschema niet verder traint dan 14 kilometer. Dat kán toch helemaal niet? Continue reading